گفتن یا نگفتن، مساله این است

دیروز جناب آقای دکتر سروش تشریف داشتند اینجا. قرار بود که ساعت ۶ جاسه شروع بشه. هول شیرینی ته دلت احساس می کنی. خیلی وقته که از این حرفها و از این چیزا گذشتی، به عبارتی از جناب سروش گذشتی ولی خوب ته دلت یک چیزی هست که بیتابه. به W11 که می رسی، صداها خود به خود راهنمایی ات می کنه و وقتی وارد می شی find yourself face to face with Dr. Soroush و صدای آشنایی رو می شنوی که میگه  " سلام آقای دکتر..." و دستت رو توی دست "آقای دکتر" می بینی .... تازه صدای خودت رو می شناسی. 

سروش برای من نماد است، نماد خیلی چیزا. می تونم اینجا فقط به طور مینیمالیستی تمام اسمهایی که با تکرار اسم سروش برای من تکرار می شوند بنویسم: ....... خاتمی، مشهد، سی متری دوم ابوذر، شریعتی، اعتراض، مولوی و ... و ..... . history یک چیز یعنی خیلی چیزها درباره اون چیز! سروش فقط چهار تا دونه کتاب نیست، سروش نماینده یک دوره است، شاید حتی نماینده خیلی چیزها که فکر او نمایندگی نمی کنه بلکه بیشتر اسمش نمایندگی می کنه. سروش نماینده فکر کردن، متفاوت بودن، challenge کردن بود. سروش یعنی توی خیابون ابوذر مشهد، سالها قبل، وقتی داری دنبال کوچه سی و چندم می گردی احساسی در خودت کشف می کنی که در عین نا آشنایی برات آشناست. احساس اینکه دور از باید ها و نبایدهای خط کشی شده روزگار، جایی قدم می گذاری که زیر پایت محکم نیست، که باید بپری و باید خودت رو challenge  کنی. در سیاهی پر از اشباح اون شبها، سروش پر پرواز بود.

ذوق کردگی ام شاید هم به خاطر این هم بود که احساس می کردم چه قدر از این سر دنیا به تمام دنیا نزدیک تریم، حتی به ایران! (که به ساعت -هم طبیعی و هم سیاسی- اینجا آخرین نقطه دنیاست). دکتر سروش اینجاست...

وقتی دور هم نشستیم و قبل از رسمیت دار شدن جلسه داشتیم با دکتر خودمونی می شدیم، برامون می گفت که دل در گرو وطن داره ولی عجالتن در "جلای وطن" به سر می بره. همینطور که حرف می زد من نمی تونستم برنگردم به اون سالها .... به دکتر گفتم "وقتی صحبت می کنید، یاد نوارهای سخنرانی شما میفتم. احساس می کنم از نوار بیرون اومدین...". خندید...

I can not go on writing in Farsi with this stupid speed of mine. But I also don`t want to stop writing here or write the rest in another post! Let me just give a quick review of what he talked about. He wasn`t obviously going to deliver a speech for twenty people. He asked for questions that interest us and we would like to be discussed. One asked for a brief history of the Islamic-Iranian philosophy of thought. I was also curious to know what is the `geography` of today`s intellectual map in Iran. There were also other questions. He decided to fuse the two questions that I outlined and give a talk about the history of `our` philosophy of everything -from philosophy of thought to philosophy of politics- after Islam to the present day. The history stuff was refreshingly interesting. I am too exhausted not to skip everything, but there was one thing he said which I believe is pretty nontrivial and worth mentioning here

After the first contact with the western world, we were introduced to a huge package of things from science and technology to modern philosophy and humanities. The curious fact is that science, for example, was not that resisted in this process as well as philosophy while human scineces (with the modern politics as only one part of which) was heavily doubted and resisted. This meant that we should feel quite fortuante that the natural sciences were not as suspicios as they were  treated in their evolution in the very enlightenment era in the western countries. The politics, however, was not that welcome BECAUSE it was SO against the way that we had practiced our lives and governments for a few thousand years. Yope! Freedom and Freedom and Freedom(azadi)! that's what it is! and that is not the problem of this government or the one before this. That's OUR problem, OUR historical problem

  Damn it! I should speed up my typewriting