گفتن یا نگفتن، مساله این است

هیچ چیز به آن چیزی که باید باشد شباهت ندارد. یک روز کاری از تمام این روزهایی که با سرعت شگفت آوری آمده و رفته، برای اولین بار این موقع خونه هستم، ساعت ۶ بعد از ظهر و هوس نوشتن کردم.

هوا خوب، آسمون آرام، خونه ساکت و دل من پر و خالی از همه چیز. صداهای دور آرامشی در خود قایم کردند. انگار همیشه هستند و همیشه آنجا می مانند. هوا تاریک و تک برق وسط اتاق روشن و سایه ها به دیوار ها پناه بردند. طعم اشیا در هوا شناور است. کتابها وزن اتاق را می کشند. زمان شرمگین از مکان، کناری ایستاده و تماشا می کند. عکسها حجم دارند و عمق و تو را به خود دعوت می کنند. چشمها خیره شدند و هنوز منتظرند. زاویه صندلی من غیر رُندترین عدد دنیاست... امروز به تو فکر می کردم، دنبالت می گشتم و پیدات می کردم ولی خودت نمی دانستی. هر روز نیست که همه جا ببینمت. هر روز نیست که دنبالت تا دور دست ها بروم. هر روز نیست ....

یک سال دیگه هم گذشت.

 26 سال .درس، office، کتاب، رمان، ایران. پیانو، چشمها، برق. خوشحال، غمگین. سکوت، شب، دراز. فردا...

Blue:

The homeless flute player, placing his flute box underneath his head.

"You always have to hold on to something"...."excuse me , what did you say?"

The Perforated Heart:

.... And, so in my heart, I'm certain that I'm a good man because I feel guilty. I confuse guilt with humanity.

نویسنده منفور من: میلان کوندرا

چرا لذت آهستگی ناپدید شده است. کجا هستند دل آسودگان روزگاران گذشته که به نرمی گام برمی داشتند؟ کجا رفتند ولگردان و بی کارگانی که قهرمانان ترانه های عامیانه بودند؟ خانه به دوشانی که از آسیابی به آسیاب دیگر پرسه می زدند و شب را زیر ستارگان صبح می کردند. آیا این مردمان در کوره راه ها، دشتها و جنگلها ناپدید می شدند و یکسره محو آن می شدند؟ در زبان چک رخوت ساده شان این ضرب المثل را تداعی می کند: "آنان به پنجره های خداوند خیره شده اند"....

در هیاهوی پر از گرفتاری این روز ها، گاهی در سرم می چرخند.